Vanuit mijn eigen enthousiasme en dankbaarheid kreeg ik de ingeving om de viering in een grotere ruimte te vieren. En er een nachtelijk feest aan te koppelen wat gebruikelijk is in Japan met zang en dans en een glaasje van het één of ander.
Het wordt elk jaar in het centrum Samaya georganiseerd. Het is een grote happening; een echt feest. Te meer omdat het centrum alle mogelijkheden biedt om de rituelen te kunnen doen zoals de tuin, de vuurkolven, de rivier die dichtbij is enz enz.
Het woord feest kan misschien afschrikken als je pas een dierbare hebt verloren, dan is stilte wellicht meer gepast. En die is er óók in deze fantastische plek. En de rituelen, met het prachtige Obon lied gezongen op de achtergrond, worden met diepe aandacht en respect gedragen door iedereen. En de Zen in stilte die ons uitnodigt om in ons zelf contact te maken met de overledenen om ze uit te nodigen in ons hart om met ons te zijn en ons te helpen. Dood doet leven. Dan wordt het een levensfeest.

Bij deze nog wat uitleg wat over deze viering. Dat het zeker niet alleen om de doden gaat en om de voorouders, dat is het traditionele gedeelte. Maar als je daar niets mee hebt kan je dat gewoon laten liggen. Het is natuurlijk wel altijd interessant om te onderzoeken waarom je er eventueel niets mee hebt. Dat kan ook een invulling van je deelname zijn. Zit er pijn of verdriet of onverschilligheid. Durf je daar naar te kijken en dat dan met elkaar uitwisselen. Waarom zijn we eigenlijk hier en door wie zijn we hier gekomen. Is hier wel leuk of niet leuk. Allemaal interessante punten om aandacht aan te geven en om mee te nemen in het zitten in stilte en te verbinden met de adem.
Maar het is in de 1st plaats een samenkomen van allen die Zen en Zang een fijne vorm vinden en het staat ook open voor nieuwe mensen die nieuwsgierig zijn naar Zen en Zang.
Het is dus geen strakke zit van uren achtereen, maar er zal veel gezongen worden en gelachen of gehuild, maar dat is het zelfde. Want als je lacht of huilt dan denk je niet. Dan krijg je even rust.
Als je even naar de pijnen van je hart durft te luisteren zal de pijn en/of ongemak in het lichaam minder zijn. Je kan je altijd even terugtrekken, want je kamer is mooi en stil.

Het ritueel gaan we met elkaar maken. Het offeren van rijst en water en het zingen onderwijl gaan we met elkaar oefenen. Je kan het zien als een dans die je met elkaar maakt en waarin je symbolisch wat rijst en water geeft aan de hongerige geesten. Dat helpt je ook weer om met je compassie in contact te komen. Want wat zijn hongerige geesten eigenlijk. Als je in je geest zit en niet in je lichaam dan heb je overal zin in, zin in chocola, zin in roken en drinken, zin in seks en ruzie maken, discussiëren vooral. Eindeloos tv kijken en shoppen, lui zijn, noem maar op. En als tegen-reactie ga je overdreven sporten of plotseling 10 uur wandelen. De balans is zoek. Als we aandacht geven aan onze eigen hongerige geesten en ze even vertroetelen met wat rijst en water en dat verbinden met onze adem kunnen we door deze oefening meer in balans komen en kunnen we eigenlijk genieten van alles wat er is.

Rituelen handelingen doen we haast niet meer omdat de kerk een zeer negatieve indruk bij velen onder ons heeft achtergelaten.
Sommige zeggen dat ze niets hebben met Japan of Azië. Maar in deze landen is het ritueel nog levend en is niet negatief gemaakt door kerk of staat. Als je niets met Japan hebt of niets hebt met rijst of Sake dan kunnen we ook melk en aardappelen offeren. Het gaat om te leren geven aan iets wat niet met het oog zichtbaar is, maar wat wel levend in je hart aanwezig is.
Dankbaarheid en liefde en communicatie. Iedereen is daarin gelijk.

In het leven is eigenlijk alles een ritueel. Het voeden en wassen van je lichaam, het schoonhouden en mooi maken van je huis en/of tuin. Het inschenken van een glas wijn voor je echtgenoot of geliefde, of je kind in bad doen.
Allemaal zaken waar we eigenlijk zo gewoon mee geworden zijn dat we de bijzonderheid ervan niet meer zien. Het zijn automatische handelingen geworden. Om dat een keer te doorbreken gaan we dus het ritueel maken in deze viering. Om ons bewust te maken van onze handelingen. De beweging te verbinden met adem. Dat geldt natuurlijk ook voor het beschilderen van de lampionnen. En boven alles het communiceren met elkaar is eigenlijk het grootste ritueel. En daar liggen voor heel veel mensen veel blokkades en verlegenheden of arrogantie of angst.

Langzaam maar zeker zal het dan door gaan werken in je dagelijks leven en merk je plotseling allerlei nieuwe dingen op. Je leven gaat nieuwe kleuren krijgen.

Er zijn ook mensen onder ons die dierbaren hebben verloren. En daar is deze samenkomst ook voor. Aandacht te geven daaraan. Een foto meenemen en dan zien dat er nog meer foto’s staan, dat je niet de enige bent die een dierbare heeft verloren. Dat sterkt je in het verwerken van je verdriet. Dan ben je niet alleen. Het is voor mij belangrijk binnen de Zen-Zang Branch daar ook aandacht aan te geven. Dat ook te delen met elkaar.
Dat is ook Zen en Zang. Stil zijn en zingen.
Je nodigt hen die heen gegaan zijn weer even bij je uit om erbij te zijn. Want ze zijn er eigenlijk altijd maar we staan er niet bij stil.

En nu de klanken van het Obon lied. De klanken van de namen van de Boeddha’s en de Bodhisattva’s maken alles positief trillend in en buiten ons lichaam. Het is een heerlijke reiniging van je lichaam en geest en een oppepper voor je energie.
Zo kan je het nieuwe seizoen vol positiviteit en inspiratie tegemoet gaan.

Daarenboven is deze dag ook nog bijzonder voor andere zaken:
de dag van Maria - Hemelvaart,
de bevrijding van India,
de capitulatie van Japan,
de verjaardag van Sri Aurobindo (vrijheidsstrijder en spiritueel filosoof)
de verjaardag van Sri Krishna (de leermeester van de Liefde)

Wel nu lieve Zen-Zangers, jullie kunnen iedereen meenemen die graag ook hieraan mee willen doen. Je kunt ze deze brief laten lezen.
Samaya heeft 43 slaapplaatsen.

Voor mij is het een hoogte punt in het jaar.
Met veel liefde van
Carolina Ko-ran de Ruiter